ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΖΑΜ!

Με μία νέα σειρά προβολών για σινεφίλ και μη υποδέχεται τον Σεπτέμβριο και τη νέα σεζόν ο Κοινωνικός Χώρος του Ιδρύματος Καλοκαιρινού, σε συνεργασία με το Zero Artistic Movement.

Πρόκειται για πέντε διαμάντια του παγκόσμιου κινηματογράφου, που ίσως να μην έχουν την αναγνώριση που τους αξίζει, όπως επισημαίνουν οι διοργανωτές.

Ειδικότερα το πρόγραμμα των ταινιών περιλαμβάνει:

Τρίτη 03/09/2019, 21:00
Excalibur (1981)
Σκην: John Boorman

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΧΨΑΛΙΒΘΡ 1981

Τρίτη 10/09/2019, 21:00
Mishima: A Life in Four Chapters (1985)
Σκηνοθεσία: Paul Schrader

Τρίτη 17/09/2019, 21:00
In the Mood for Love (2000)
Σκηνοθεσία: Kar-Wai Wong

Τρίτη 24/09/2019, 21:00
Trial on the Road (1986)
Σκηνοθεσία: Aleksey German

Τρίτη 1/10/2019, 21:00
Angel’s Egg (1985)
Σκηνοθεσία: Mamoru Oshii

Στόχος των διοργανωτών είναι η προώθηση κινηματογράφου που δεν προβάλλεται από τα κυρίαρχα μέσα, είτε λόγω πολιτισμικών διαφορών/ lost in translation, είτε γιατί χάθηκαν στην πολύχρονη ιστορία το σινεμά, είτε γιατί προέβαλαν ιδέες αντίθετες από αυτές το πολιτικού/καλλιτεχνικού κατεστημένου. Αυτός εξάλλου είναι και ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους συγκροτήθηκε το Zero Artistic Movement ή ΖΑΜ. Πρόκειται για καλλιτεχνική κολεκτίβα, αποτελούμενη από μουσικούς, ποιητές, ζωγράφους και σκηνοθέτες, περιστρεφόμενη γύρω από την ανάδειξη και προώθηση, ανορθόδοξων, διαφορετικών και πρωτοποριακών καλλιτεχνικών κινημάτων και καλλιτεχνών.

Το Z.A.M έχει διοργανώσει τέσσερις κύκλους προβολών από το 2017 μέχρι σήμερα επιθυμώντας να αναδείξει και να προωθήσει ταινίες με τις οποίες το ευρύτερο κοινό δεν είναι απολύτως εξοικειωμένο και κινηματογράφο που δεν προωθείται από τα εμπορικά μέσα.

Σκοπός είναι η δημιουργία διαλόγου γύρω από τις ταινίες που προβάλλονται. Γι’ αυτό το λόγο σε κάθε προβολή ενθαρρύνουμε τους θεατές να μας δώσουν την δικιά τους ερμηνεία και την συζήτηση γύρω από την εκάστοτε ταινία και τις θεματικές τις οποίες εκθέτει.

Οι προβολές θα πραγματοποιηθούν στον Κοινωνικό Χώρο, Μονής Αγκαράθου 9 & Κοσμά Ζώτου, στο κέντρο του Ηρακλείου. Όπως σε όλες τις δράσεις που φιλοξενούνται στον Κοινωνικό Χώρο, η είσοδος είναι δωρεάν. Η προαιρετική συνεισφορά σε συσκευασμένα τρόφιμα και είδη παντοπωλείου, για την ενίσχυση της δράσης των Δομών Παροχής Βασικών Αγαθών (Κοινωνικό Παντοπωλείο και Συσσίτιο – Φαγητό με την Αγάπη μας) των Ιδρυμάτων Α. & Μ. Καλοκαιρινού, που στηρίζουν άτομα και οικογένειες σε οικονομική δυσπραγία και αποκλεισμό, είναι πάντοτε ευπρόσδεκτη.

Advertisements

«Το Ζήτημα Της Οργάνωσης» από την Πρωτοβουλία για τον Κοινωνικό Αναρχισμό «Κόσμος».

Συμμετέχει στο βιβλίο και το ΖΑΜ με το άρθρο «Γεωπολιτική και αναρχικά κινήματα» ( σαν ανώνυμο).Στη συνέχεια το άρθρο μπήκε στο πρώτο τεύχος του ZERO GEOGRAPHIC.Την επιμέλεια και συλλογή των άρθρων έκανε ο φίλος Γιώργος Μεριζιώτης!

Διαβάστε το εδώ

https://www.anarxeio.gr/files/pdf/PA_Kosmos_To-zhthma-ths-organwshs_2011-08_BO.pdf

Αποτέλεσμα εικόνας για ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΚΟΣΜΟΣ

ΑΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ (με αφορμή το βιβλίο «Μικροί πόλεμοι σε μεγάλες πόλεις» του Χ. Φιλιππίδη)

Αποτέλεσμα εικόνας για αστικος πολεμος

του Π Ξηρουχάκη

Τα πεδία του πολέμου μετακομίζουν σταδιακά στις πόλεις, και οι δυτικές στρατιωτικές μηχανές προετοιμάζονταν γι’ αυτό πυρετωδώς… Αυτός ήταν και ο βασικός στόχος τούτου του καταπληκτικού έργου, να εξετάσει τις λεπτομέρειες αυτής της προετοιμασίας και να διερευνήσει την εφαρμογή των σχετικών σχεδίων. Για να το πράξει έτσι και να κατανοήσει την αστικοποίηση του πολέμου, ο Φιλιππίδης κάνει μια αναδρομή στο παρελθόν ώστε να εξετάσει το πώς ο πόλεμος άλλαξε μέσα στο χρόνο: «Το τέλος του Β΄ Ολοκληρωτικού Πολέμου σηματοδοτεί, κατά κάποιον τρόπο, τη λήξη μιας μακράς περιόδου ανοιχτών διακρατικών συγκρούσεων. Το ξέσπασμα των αντιαποικιοκρατικών αγώνων και μια σειρά από αντάρτικα κινήματα αφιερωμένα στην κομμουνιστική υπόθεση διαμόρφωναν σταδιακά ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο το φαινόμενο του πολέμου αποκτούσε πρωτόγνωρα χαρακτηριστικά».

Ο πόλεμος εισέρχεται σε μία νέα φάση, όπου η διεξαγωγή του θα παύει να είναι μια αποκλειστική (δια)κρατική υπόθεση. Περνάμε στην περίοδο των άτακτων πολέμων (irregular warfare) και ασύμμετρων συγκρούσεων. «Κάθε είδους μη κρατικοί δρώντες (non-state actors) ―από πολιτοφυλακές και αντάρτες μέχρι οργανωμένο έγκλημα, πειρατές και οργανώσεις που συγκροτούν κάποιας μορφής «πρωτο-κράτος» (proto-state), όπως συμβαίνει στην περίπτωση του Ισλαμικού Κράτους― διεκδικούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα στην κήρυξη του Εχθρού» Ένα δικαίωμα που από τις Συνθήκες της Βεστφαλίας μέχρι χοντρικά και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έμοιαζε να αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο των κρατικών σχηματισμών.

Ο συγγραφέας επιλέγει να βασιστεί και στις μελέτες του ολοκληρωτιστή (παρόλο που το θεωρεί πολιτικό του εχθρό) Carl Schmitt που ήταν από του πρώτους που αποδόμησε την κυριαρχία του κράτους στο να κηρύσσει και να κάνει πόλεμο. Εστιάστηκε έτσι στην ανάδυση της φιγούρας του αντάρτη, ως εκείνης της υποκειμενικότητας που εκφράζει παραδειγματικά την ιδιότητα του άτακτου και του ανορθόδοξου που σημαδεύει τις συγκρούσεις που ακολουθούν το β’ παγκ. πόλεμο. Ο Carl Schmitt αναδεικνύει επίσης έγκαιρα την ιδιαίτερη σημασία του πολιτικού στοιχείου στους άτακτους πολέμους. Μία σημασία που όπως σημειώνει ο Φιλιππίδης «επιβεβαιώνεται εκείνη την εποχή από τα ίδια τα στρατιωτικά επιτελεία, όταν αυτά ισχυρίζονταν πως οι άτακτοι πόλεμοι αποτελούν καταρχάς πολιτικές και δευτερευόντως στρατιωτικές υποθέσεις». Πράγματι τα τελευταία χρόνια οι περισσότεροι πόλεμοι είναι proxy war (μεταξύ άτακτων δυνάμεων συνήθως), χωρίς την ανοιχτή σύγκρουση μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων που βρίσκονται από πίσω,κάτι που για πολλούς λόγους συμφέρει εκείνες που κατά αυτόν τον τρόπο φαίνεται ότι δεν παραβιάζουν το διεθνή δίκαιο. Αλλά ακόμα και όταν μία διακρατική σύγκρουση δεν μπορεί να αποφευχθεί για τον ίδιο λόγο η κήρυξη πολέμου αποφεύγεται. Έτσι όταν οι Αμερικάνοι έκαναν την επέμβαση στο Ιράκ το 2003 δεν κήρυξαν καν πόλεμο…

Καθώς όμως αλλάζει ο πόλεμος αλλάζει και η αντίληψη του πολεμικού πεδίου. Η μετάβαση από τις διακρατικές στις ασύμμετρες συγκρούσεις σημαίνει μία μετάβαση από τα ανοιχτά πεδία στις πολύπλοκες (κυρίως αστικές) τοπογραφίες. Ο χώρος γίνεται έτσι ένας ιδιαίτερος τρόπος πολέμου… Πράγματι αν κι η γεωγραφία υπήρξε ανέκαθεν πολύ σημαντική στη διαμόρφωσής της στρατιωτικής ιστορίας τώρα πια αποκτά ακόμα πιο καθοριστική σημασία εξαιτίας της αστικής ιδιομορφίας και πολυπλοκότητας αλλά και της πολυπληθιασμικής πυκνότητας. Ο στρατιωτικός κλάδος λοιπόν εστιάζει στις πόλεις και αντιμετωπίζει το αστικό περιβάλλον ως ένα διακριτό πεδίο επιχειρήσεων με τις δικές του προκλήσεις. Ένα παράδειγμα του πόσο η αστικοποίηση του πολέμου αλλάζει τα δεδομένα είναι ότι οι πόλεις παρέχουν λόγω των πολύπλοκων μορφολογιών και των έντονων πληθυσμιακών τους χαρακτηριστικών επιχειρησιακά πλεονεκτήματα σε ομάδες με περιορισμένα μέσα (αναλογιστείτε τη δύναμη που έχουν οι τυφλές επιθέσεις των τζιχαντιστών στις δυτικές μητροπόλεις μη ξεχνώντας ότι δεν είναι ούτε τόσο πολυάριθμοι, ούτε έχουν όπλα ισάξια με τους δυτικούς, ούτε κάποιο κράτος τους στηρίζει), ενώ ακυρώνουν πολλές από τις δυνατότητες των συμβατικών στρατών (π.χ. δεν μπορείς να βομβαρδίσεις και να ισοπεδώσεις μια πόλη που ζουν και σύμμαχοι σου διάσπαρτα με τους εχθρούς. Ας αναλογιστούμε τι κάνανε αντίθετα οι Σύμμαχοι στο β΄ παγκ. πόλεμο στη Δρέσδη και στο Τόκυο…)

Σε αυτό τον πόλεμο η ανάγκη της παρακολούθησης και άμεσης επέμβασης ενάντια στον εχθρό φάντασμα (που εμφανίζεται και εξαφανίζεται στην αστική ζούγκλα εύκολα) σηματοδοτεί την ανάγκη του κυρίαρχου να είναι παντού! Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η αστυνομία αποκτά νέα αξία και νέες ευθύνες. Αλλά και ο στρατός γίνεται λίγο αστυνομία : «Εχθρός σηματοδοτεί και μία αντίστοιχη αποδόμηση του δίπολου στρατός / αστυνομία, έτσι όπως αυτό είχε διαμορφωθεί, λίγο-πολύ, από τις Συνθήκες της Βεστφαλίας και έπειτα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, παρατηρείται μία δραστική διεύρυνση του στρατιωτικού αντικειμένου και μία ραγδαία στρατιωτικοποίηση της λειτουργίας των πόλεων, είτε αυτή εκφράζεται με την ανάληψη πολιτικών και αστυνομικών καθηκόντων από τις ένοπλες δυνάμεις είτε διατυπώνεται με τη μορφή μιας αδιάκοπης στρατιωτικοποίησης των δυνάμεων αστυνόμευσης. Η μόνιμη παρουσία του στρατού στους δρόμους του Παρισιού προσφέρει ίσως σήμερα την πιο αδιάσειστη και ζοφερή απόδειξη επ’ αυτού.»

Το έργο είναι καταπληκτικό και αποτελεί σημαντική συνεισφορά στην κατανόηση των νέων μορφών συγκρούσεων (και κατά προέκταση και του σύγχρονου τρόπου ζωής…) Υπάρχει όμως κατά τη γνώμη μας μια αδυναμία. Ο συγγραφέας δείχνει να μη θεωρεί πιθανόν στο μέλλον τις διακρατικές συγκρούσεις μεταξύ μεγάλων δυνάμεων. Κάτι τέτοιο όμως είναι πιθανόν και δρομολογείται ήδη από τις πρόσφατες εξελίξεις. Έτσι αν και η σύγκρουση στην Κριμαία και στο Ντονμπας είχε χαρακτηριστικά proxy war (οπότε εμπίπτει και στην κατηγορία συγκρούσεων που περιγράφει ο συγγραφέας) δεν παύει να υπήρξε μία σύγκρουση μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας(και των Συμμάχων της) μεχιλιάδες νεκρούς. Ίσως στο μέλλον αυτό ενταθεί και οι διακρατικές συγκρούσεις γίνουν πιο ξεκάθαρες. Τίποτα λοιπόν δεν αποδεικνύει ότι η φάση αυτού του πολέμου που περιγράφει ο Φιλιππίδης δε θα είναι μια παροδική φάση που θα δώσει τη θέσητης σε διακρατικές συγκρούσεις στο μέλλον .Θα δούμε. Το μέλλον είναι μαύρο και ο Φιλιππίδης θα συμφωνούσε σε αυτό!

Το κείμενο αυτό πάρθηκε απο το τελευταίο τεύχος του περιοδικού μας

https://www.mediafire.com/file/5qkrhmqe3ul585n/ZeroGeographic_26.pdf/file

Η ΔΙΚΗ ΤΩΝ 4 ΔΙΑΔΗΛΩΤΩΝ ΤΗΣ 12Ης ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012 (ΜΝΗΜΟΝΙΟ 2)

Η ΔΙΚΗ ΤΩΝ 4 ΔΙΑΔΗΛΩΤΩΝ ΤΗΣ 12Ης ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012 (ΜΝΗΜΟΝΙΟ 2)


Δημοσιευτηκε στο zero geographic 26

https://www.mediafire.com/file/5qkrhmqe3ul585n/ZeroGeographic_26.pdf/file

Επτά χρόνια μετά τη μαζική διαμαρτυρία της 12ης Φεβρουαρίου 2012, ημέρα ψήφισης του δεύτερου μνημονίου, ξεκίνησε η δίκη των 4 διαδηλωτών που προφυλακίστηκαν και παρέμειναν για 6 μήνες στις φυλακές μετά από μια πρωτοφανή μιντιακή διαπόμπευσή τους από το καθεστώς της εποχής εκείνης. Χρειάστηκαν πολλές συνεδριάσεις, μέχρι να καταλήξει στην ετυμηγορία του το μεικτό ορκωτό δικαστήριο τον περασμένο Απρίλιο, στις οποίες δυστυχώς η συμμετοχή των κινηματικών δομών ήταν ανύπαρκτη παραμένοντας έτσι ένα ξεχασμένο γεγονός. Καθ όλη τη διάρκεια των συνεδριάσεων αξίζει να σημειωθεί η έντονα αρνητική στάση της προέδρου του δικαστηρίου απέναντι τόσο στους διαδηλωτές όσο και στους δικηγόρους τους με σχόλια, επισημάνσεις και παρατηρήσεις που διακριτικά «έκλειναν το μάτι» στους ενόρκους προς ποια κατεύθυνση επιθυμούσε να κινηθεί η ετυμηγορία. Στις καταθέσεις των αστυνομικών μαρτύρων το επίπεδο της δίκης έφτασε πολλές φορές σε σημείο τραγελαφικό με αποκορύφωμα την αδιευκρίνιστη από μέρους τους αιτιολογία των copy-paste γραπτών καταθέσεων κατηγορητηρίου όλων ανεξαιρέτως (8 σε αριθμό, 2 για κάθε διαδηλωτή) παρότι οι διαδηλωτές είχαν συλληφθεί σε διαφορετικά σημεία της διαδήλωσης. Επίσης, οι απαντήσεις στις ερωτήσεις που οι προϊστάμενοί τους δεν τους είχαν δασκαλέψει τι να απαντάνε ήταν το «δεν ξέρω» που ακούστηκε εκατοντάδες φορές από το στόμα τους, γεγονός που θα έκανε ακόμα και τους ποιο δύσπιστους να αμφιβάλλουν για τις κατηγορίες που δικάζονταν οι διαδηλωτές. Αυτός ήταν κι ο λόγος που η εισαγγελέας πρότεινε την αθώωση όλων των διαδηλωτών για όλες τις κατηγορίες είτε για τις πιο βαριές κακουργηματικού χαρακτήρα είτε για τα πλημμελήματα. Για να γίνει κατανοητό σε όλους η απόφαση στο μεικτό ορκωτό λαμβάνεται από τις 3 ψήφους της έδρας του δικαστηρίου και 4 των ενόρκων. Η τελική απόφαση ήταν αθωωτική για όλες τις κατηγορίες κατά πλειοψηφία για τους 3 διαδηλωτές, μειοψηφούσα σχεδόν πάντα τις προέδρου του δικαστηρίου και μιας ενόρκου. Για τον διαδηλωτή που τόσο μέσω των μαρτύρων υπεράσπισης όσο και μέσω της δικιάς του απολογίας διαφάνηκε η πολιτική διάσταση των γεγονότων κι ο οποίος υπερασπίστηκε την ιδεολογική του ταυτότητα η απόφαση του δικαστηρίου ήταν διαφορετική. Ο Βαγγέλης Κ. αθωώθηκε κατά πλειοψηφία για τα κακουργήματα (με την πρόεδρο του δικαστηρίου να μειοψηφεί) αλλά καταδικάστηκε κατά πλειοψηφία επίσης (παίρνοντας η πρόεδρος με το μέρος της και τα άλλα 2 μέλη της έδρας συν μια ένορκο) για τα κακουργήματα. Η απόφαση αυτή βέβαια αποτέλεσε έκπληξη για όλους ειδικά μετά την αθωωτική πρόταση της εισαγγελέως αλλά και για όποιον είχε παρακολουθήσει τους ξεκάθαρα αναπόδεικτους ισχυρισμούς των αστυνομικών μαρτύρων κατηγορίας. Αναπόφευκτα το συμπέρασμα που προκύπτει μετά από αυτή την εξέλιξη είναι ότι ο μοναδικός διαδηλωτής που τόλμησε να υπερασπιστεί τον εαυτό του μέσα από το συλλογικό ιδεολογικό πολιτικό χαρακτήρα της διαμαρτυρίας στις 12 Φεβρουαρίου του 2012, καταδικάστηκε έστω και εν μέρει για αυτήν του τη στάση. Και μιας κι αναφερθήκαμε στην αρχή του άρθρου στο καθεστώς της εποχής εκείνης για να μην είμαστε άδικοι με κανέναν, θα θέλαμε να επισημάνουμε ότι σε εκείνη τη διαδήλωση παρευρίσκονταν εκείνοι που σήμερα αποτελούν την εξουσία κι η ευαισθησία των οποίων για τους αγώνες διεκδίκησης ενάντια στα μνημόνια εξατμίστηκε με την πάροδο του χρόνου. Για ακόμα μια φορά η απόφαση του δικαστηρίου ενισχύει την άποψη μας ότι η εξουσία είναι πάντα η ίδια και πολλές φορές ακόμα χειρότερη όταν ασκείτε από αριστερές μαριονέτες. Η επιμονή της προέδρου στην καταδίκη των διαδηλωτών μας βάζει σε υποψίες για το ρόλο της ψευτο-αριστερής κυβέρνησης στις δικαστικές αποφάσεις, οι οποίες ενισχύονται από μια σειρά πρόσφατων εξελίξεων σε ότι αφορά πολιτικούς κρατούμενους. Οι άλλοτε υπερασπιστές των πολιτικών ελευθεριών αποδείχθηκαν υποκριτές και ακόμα χειρότερα υποδουλώνουν καθημερινά τον λαό που κοκορεύονται ότι υπηρετούν. Εν κατακλείδι παραφράζοντας το γνωστό σύνθημα (κι ας μην κάνει ομοιοκαταληξία): ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ, ΔΕΞΙΟΙ ΚΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ

ΛΕΥΤΕΡΗΣ Σ

https://zerogeographic.wordpress.com/