Monthly Archives: Μαρτίου 2014

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ

«Η ιστορία, όπως έχει καταγραφεί ως τώρα, αποτελεί εξ ολοκλήρου περιγραφή των τρόπων και των μέσων με τα οποία προωθήθηκαν, κατοχυρώθηκαν και διατηρήθηκαν η θεοκρατία, ο μιλιταρισμός, η απολυταρχία και αργότερα η επικυριαρχία των πλουσιότερων τάξεων. Οι αγώνες μεταξύ των δυνάμεων αυτών στην πραγματικότητα αποτελούν την ουσία της ιστορίας […] Από την άλλη πλευρά, παραβλέπεται ο παράγοντας «αλληλοβοήθεια»· οι συγγραφείς αυτής και της προηγούμενης γενιάς απλώς τον αρνήθηκαν ή τον διακωμώδησαν» (Κροπότκιν «Αλληλοβοήθεια», σελ. 241).

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΞΗΡΟΥΧΑΚΗ

1.ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η γεωπολιτική είναι η επιστήμη που εξετάζει, την αλληλεξάρτηση μεταξύ φύσης (γεωγραφικού χώρου) και των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων και κατά συνέπεια μελετά την πολιτισμική και κοινωνική σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον. Η γεωπολιτική όμως όπως θα δούμε στη συνέχεια περιληπτικά περιορίστηκε στη μελέτη της αλληλεξάρτησης κράτους και χώρου (ενώ επιρροή στη διαμόρφωση του χώρου έχουν βέβαια και οι απλοί άνθρωποι και όχι μόνο τα κράτη και οι γενικότεροι εξουσιαστικοί μηχανισμοί) καθώς η κοινωνία ταυτίστηκε γενικά από τους ακαδημαϊκούς (κοινωνιολόγους, γεωγράφους, ανθρωπολόγους κλπ) με το κράτος παρά τις αντίθετες απόψεις αρκετών ακαδημαϊκών (βλέπε το κλασσικό ανθρωπολογικό έργο «ΚΡΑΤΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ» του Πιερ Κλάστρ).

Έτσι καθώς τον τελευταίο αιώνα κυρίαρχη πολιτική οργάνωση υπήρξε το κράτος (κομμουνιστικό ή καπιταλιστικό), η επιστήμη της γεωπολιτικής έβαλε στο μικροσκόπιο τα κράτη και τη σχέση τους με τον χώρο. Τι γίνεται όμως με τους χώρους που δεν κυριαρχήθηκαν από το αστικό ή το κομουνιστικό κράτος; Τις αυτόνομες περιοχές που για κάποιο χρονικό διάστημα μπόρεσαν και υπήρξαν στη βάση της αυτοδιάθεσης, της άμεσης δημοκρατία, της αναρχίας ή ακόμα και του λαϊκού καπιταλισμού; Τι γίνεται με τη σχέση αυτών των πολιτικών, βραχύχρονων έστω, υπάρξεων και του γεωγραφικού χώρου; Η σχέση αυτή έχει μελετηθεί από τους ακαδημαϊκούς γεωγράφους;

Η απάντηση σε γενικές γραμμές είναι όχι. Και ο λόγος απλός. Η γεωπολιτική όπως και η χαρτογραφία εξυπηρετούν σαν επιστήμες την εκάστοτε κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία. Διαβάζοντας τα έργα των σύγχρονων αναλυτών της γεωπολιτικής, διαπιστώνει κανείς εύκολα την πεποίθηση αυτών των αναλυτών ότι μόνο τα κράτη και οι πολυεθνικές διαμορφώνουν τον χώρο στον οποίο ζούμε. Φανταστείτε όμως ένα χάρτη που να δείχνει πάνω την Αφρική… και μία γεωπολιτική που μελετά τους αγώνες των κάτω και τη συμβολή τους στη διαμόρφωση του σύγχρονο χώρου. Πιστεύω ότι η ανάλυση του χώρου και της αλληλεξάρτησης του με την κοινωνική πραγματικότητα είναι ουσιώδης για την κατανόηση (και γιατί όχι και την αλλαγή) του κοινωνικού status. Η γεωπολιτική πρέπει να πάψει να  μελετά αποκλειστικά τις αποφάσεις των εκάστοτε ελίτ. Δύσκολο εγχείρημα βέβαια αλλά ας αναλογιστούμε την ανατροπή που φέρνει στην πολιτική γεωγραφία ο γεωγράφος Κροπότκιν και ο Ρεκλυ τον 19ο αιώνα. Ο κόσμος της επιστήμης δε θα είναι ποτέ ο ίδιος. Σωστά ο Ζιν είπε για την ιστορία ότι η σωστή γνώση της είναι απαραίτητη για μια μελλοντική επανάσταση. Το ίδιο μπορούμε να πούμε για την άλλη μεγάλη επιστήμη των ανθρώπινων δραστηριοτήτων την γεωγραφία.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή……………..

ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:

http://www.mediafire.com/view/wr0zrpdou38lsc6

Advertisements

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΜΑΧΗ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Ουκρανία λοιπόν…

Πολύ ψέμα, πολλή παραπληροφόρηση, μεγάλη άγνοια, πολλή ανάλυση, πολλές μπαρούφες, πολλή συνωμοσιολογία, πολλή σκοπιμότητα, πολλή ιδεοληψία, πολλές προβολές του «τί θα θέλαμε» στο «τί γίνεται».

Οι ανταποκρίσεις, μηντιακές και ιντερνετικές, είναι καταιγιστικές. Κεκαλυμμένα στις πρώτες, εξόφθαλμα στις δεύτερες, το κρίσιμο για τον εκάστοτε «ανταποκριτή» επίδικο είναι το σε ποια πλευρά πρόσκειται. Και από αυτό ακριβώς το σημείο ξεκινάνε τα ψέματα, οι μπαρούφες, η παραπληροφόρηση.

Δυστυχώς (για τους πάντες!) αυτό που γίνεται εκεί δεν αφήνει περιθώρια σε κανέναν να πάρει το μέρος του οποιουδήποτε – εκτός κι αν είναι κάποιοι από μας Κοζάκοι, Τάταροι, ορθόδοξοι του Πατριαρχείου Κιέβου ή εκείνου της Μόσχας. Διότι περί αυτού πρόκειται, ας το χωνέψουμε: άλυτες, βαλκανικού τύπου εθνοτικές, θρησκευτικές και εδαφικές «εκκρεμότητες» αιώνων, μιας εν πολλοίς υποανάπτυκτης κοινωνίας, στην οποία ο παράγοντας της ιδεολογίας συνιστά απλώς το σύγχρονο όχημα έκφρασης των παραπάνω εκκρεμοτήτων.

Είναι γνωστό ότι στο έδαφος της Ουκρανίας δεν είναι όλος ο πληθυσμός ουκρανικός, με την έννοια της εθνικής συνείδησης. Από το 15ο αιώνα που χαλάρωσε κάπως η πίεση της Χρυσής Ορδής, μέχρι και τώρα που μιλάμε, ο χριστιανικός σλαβόφωνος πληθυσμός της περιοχής ήταν διαιρεμένος σε αυτούς που δήλωναν πίστη στον ηγεμόνα της Μόσχας, και σ’ αυτούς που αρνούνταν. Οι μεν για τους δε ήταν, είναι και θα είναι, προδότες. Από τα τέλη του 19ου αιώνα που άρχισε να συγγροτείται η ουκρανική εθνική συνείδηση, οι μεν παρέμεναν πιστοί στους δεσμούς με τη μητέρα Ρωσία, και οι δε έγιναν… Ουκρανοί.

Οι νεοναζί λοιπόν σήμερα, μέσα στη φωτιά μιας λαϊκής εξέγερσης που υποδαυλιζόταν με το «όραμα» της ευρωπαϊκής αγκαλιάς που περιμένει το ουκρανικό έθνος – αν αυτό αποτινάξει την ρωσική επικυριαρχία, συντονίστηκαν με το συλλογικό αντιρωσικό μένος, κέρδισαν έδαφος, αίγλη, ερείσματα και οσονούπω, εκλογική δύναμη. Το ποιοι «προσφέρουν» το όραμα αυτό εν είδει δολώματος, είναι προφανές – και ΔΕΝ είναι οι φονιάδες των λαών αμερικάνοι.

Οι λεγόμενοι κομμουνιστές από την άλλη, που με τον κομμουνισμό (έστω τον «Υπαρκτό») έχουν τόση σχέση όση οι παπάδες στη φωτό που φυλάνε το άγαλμα του Λένιν (σύμβολο υποτέλειας για τους Ουκρανούς), δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα θλιβερό συντηρητικό δεκανίκι της αποικιοκρατικής ρωσόφιλης αστικής τάξης της χώρας – το σκυλάκι του κάθε Γιαννουκόβιτς, για να το κάνουμε λιανά.

Εν ολίγοις, μη φάτε ένθεν κακείθεν, έχουμε γλαρόσουπα.

ΝΙΚΟΣ ΜΑΡΚΕΤΑΚΗΣ