Monthly Archives: Μαρτίου 2018

Έφυγε από τη ζωή το ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ

Έφυγε από τη ζωή το ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ

 

Μετά από μία δύσκολη και γενναία μάχη με τον καρκίνο, ο διαχειριστής του ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ άφησε την τελευταία του πνοή, αλλά και μία παρακαταθήκη. Δίδαξε με την αγωνιστική του στάση. Αιώνιος σύντροφος, στάθηκε ως πραγματικός αγωνιστής μπροστά στον πιο δυνατό εχθρό που είχε να αντιμετωπίσει. Μπορεί ο θάνατος να νίκησε σε αυτή την τελευταία μάχη, αλλά τον πόλεμο για αξιοπρέπεια τον κέρδισε ο Χρίστος Σαντατσόγλου. Απέδειξε πως πράγματι έχει Ψυχή Βαθιά.

Advertisements

ΤΕΧΝΗ,ΥΠΟΤΑΓΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΤΕΧΝΗ,ΥΠΟΤΑΓΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

(ΠΕΡΙΕΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΖΕΡΟ GEOGRAPHIC 20

KATEVASTE TO EDO

http://www.mediafire.com/download/vw7tih930tiaaic/%CE%96%CE%95R%CE%9F+GEOGRAPHIC+20.pdf  )

 

 

Αν καθ’όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας αν κάτι είναι αδιάκοπο και συνεχές είναι η πάλη του ανθρώπου για επιβίωση και ευτυχία και η μυθοποίηση αυτού.  Η μυθοπλασία και η τέχνη υπάρχουν από τις απαρχές της ανθρώπινης ιστορίας όπου η βασικότερη ανησυχία του ατόμου ήταν η επιβίωσή του. Και έτσι αποτυπωνόταν σε τοιχογραφίες σε σπηλιές όπου παρουσίαζαν τον άνθρωπο σε σχέση με την πάλη του για επιβίωση κυνηγώντας διάφορα θηράματα για να ταϊστεί η εκάστοτε τοπική κοινότητα. Από τα προϊστορικά χρόνια και τις σπηλαιογραφίες μέχρι την κλασσική εποχή και το αρχαίο Ελληνικό θέατρο στην αναγέννηση μέχρι την καλλιτεχνική πρωτοπορία του μεσοπολέμου στο πανκ η τέχνη πάντα έπαιρνε θέση και εξέφραζε την ανθρώπινη τραγωδία όπου διακατείχε την κοινωνία την εκάστοτε εποχή. Γιατί η τέχνη είναι η μοναδική ανθρώπινη εφεύρεση όπου έχει την ικανότητα να εκφράσει το ανθρώπινο με τόσο μοναδικό τρόπο. Εδώ λοιπόν τίθεται το θέμα περί ευθύνης του καλλιτέχνη. Η τέχνη είναι πολιτική πάνω από όλα, όχι με την στενή της έννοια. Δεν μιλάω εξαναγκαστικά για στρατευμένη τέχνη, μιλάω για την ανάγκη αυτής να επιτεθεί στο status quo. Για τον κινηματογράφο, την μουσική, την ποίηση όπου θα μιλήσει ειλικρινώς για την αθλιότητα της εποχής. Όχι για την τεχνικώς δημιουργημένη πραγματικότητα του “pop culture” και του κυρίαρχου καθεστωτικού λόγου. Η τέχνη σε αυτό το πλαίσιο είναι επιβολή. Μέσο καταστολής. Με πολλές διαφορετικές εκδοχές.

Ι. Όλα είναι ωραία. Όλα είναι καλά

Μην ανησυχείτε για τίποτα. Το λουλουδάκια ανθίζουν. Ο ήλιος δύει, και μου λείπεις ρε μωρό. Χαζομάρα, σκυλλάδικο, εντεχνιάριδες και αισθητικός εμετός. Ειδικότερα στο έντεχνο όλα είναι ακίνδυνα. Όχι μόνο για την εξουσία και την κοινωνική τάξη. Αλλά κυρίως προς τον ακροατή. Απαλή ανιαρή μουσική, στίχοι για το τίποτα, μην ενοχληθεί κανείς, μην δυσκολευτεί ο ακροατής και αρχίζει να θέτει ερωτήματα. Εδώ δεν ασχολούμαστε με την απολύτως κυρίαρχη και καθοδηγούμενη γραμμή του Χόλυγουντ και την παγκόσμια μουσικής βιομηχανίας γιατί η ευθύνη εδώ πέφτει στην εναλλακτική κουλτούρα.  Επίσης το σκυλάδικό είναι τόσο βλαχομπαρόκ εμετός που προσωπικά δεν βρίσκω λόγο να ασχοληθώ και πολύ. Από τις απαρχές των εναλλακτικών κινημάτων υπήρχε μια εμμονική τάση –οι περισσότεροι εναλλακτισμοί βέβαια όχι όλοι- αποφυγής μια ξεκάθαρης στάσης απέναντι στην καθεστηκυία τάξη. Από τον χίπισμο – και κατ’ επέκταση την ναρκωκουλτούρα η οποία συνεπάγεται –  στην reggae μέχρι το «έντεχνο» και τώρα πια στα electro-swing, Αλμονδοβάρ,  Ιρανικός κινηματογράφος, Nouvelle Vague και γενικότερα ότι είναι στην μόδα των εναλλακτικών κύκλων για να το παίζεις μορφωμένος στις πρωτοετείς. Βεβαίως σε κάποιες από αυτές τις περιπτώσεις, όπως ο Αλμονδοβάρ και ο Ιρανικός κινηματογράφος ουδεμία ευθύνη έχουν για το πώς αντιλαμβάνονται από το χιπστερ ακροατήριο. Σημασία έχει πως προωθούνται τάσεις όσο πιο απόμακρές και ανεπίκαιρες σε σχέση με την κοινωνική πραγματικότητα γίνεται για να ικανοποιηθεί ο χιπστερ φίλος μας. Χωρίς να θέλω να φανώ απόλυτος, θεωρώ απαράδεκτο σε εποχής κάθετης ανόδου της κοινωνικής αδικίας και εξαθλίωσης με πνιγμένους πρόσφυγες, κάθετη άνοδο των αυτοκτονιών, των αστέγων και των ανέργων, να τραγουδάμε ανάλαφρα τραγουδάκια για το τίποτα σε παραλίες πίνοντας μπάφους, αναμασώντες αοριστολογίες για την φύση και την «ειρήνη». Την ίδια στιγμή παράδειγμά πραγματοποιείται γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων. Συγγνώμη ξέχασα πως το Ισραήλ είναι political correct  και «δημοκρατικό», σε αντίθεση με τους κακούς μουσουλμάνους που καταπιέζουν της γυναίκες και θέλουν να μας σκοτώσουν όλους .Κανείς σοβαρός άνθρωπος δε θα υποστηρίξει βέβαια ότι στον ισλαμικό κόσμο δε συμβαίνουν σημεία και τέρατα. Όμως το θέμα βρίσκεται στην επιλεκτική διάκριση φιλικών καθεστώτων (όπου τα σημεία και τέρατα αποκρύβονται) και αρνητικών (όπου τα σημεία και τέρατα υπερτονίζονται)

Και έτσι φτάνουμε στο επόμενο σκέλος της κατασταλτικής μορφής της τέχνης.

ΙΙ. Η οικοδόμηση του «εχθρού»/ Δυϊστική αντίληψη.

Ο καπιταλισμός μετά από χρόνια αναταραχών και τον μεσοπόλεμο ανακάλυψε πως για να μπορέσει να σταθεί σαν σύστημα εφόσον είναι φύσιν άδικο και καταπιεστικό έπρεπε να δημιουργήσει ένα «έχθρο». Μετουσιώνει με αυτόν τον τρόπο την καπιταλιστική Δύση ως παράδεισο και του δυτικούς δημοκράτες, ενάντια στους «κακούς». Είτε αυτοί είναι κομουνιστές, είτε φονταμεταλιστές, αντιδημοκράτες ή οτιδήποτε άλλο. Και εδώ γυρνάμε στον Ιρανικό κινηματογράφο ως παράδειγμα. Ο Ιρανικός αντικαθεστωτικός κινηματογράφος, προωθείται απαράμιλλα από τους δυτικούς εδώ και χρόνια, ενώ ο Ισραηλινός αντικαθεστωτικός όπως και ο Παλαιστινιακός καταβαραθρώνεται. Ο Ισραηλινός μπορεί να προωθείται, αλλά μόνο αυτός που βολεύει και όχι αυτός που πάει κόντρα στην Σιωνιστική τακτική του κράτους του Ισραήλ.  Αν προωθείται η επαναστατική αντισιωνιστική ισραηλιτική τέχνη, προωθείται κυρίως από πιο αριστερούς και αναρχικούς χώρους. Γιατί στην εξουσία χρειάζεται ο «εχθρός». Οι κακοί τρομοκράτες. Το αντιδημοκρατικό Ιράν και η Βόρεια Κορέα .Πράγματι τα καθεστώτα αυτά είναι παραδείγματα προς αποφυγήν και εννοείται ότι δεν τα υποστηρίζουμε. Όμως το θέμα είναι αλλού.

Προσπαθούν να πείσουν τον δυτικό θεατή ή ακροατή πως είναι πολύ τυχερός που ζει στη Δύση και κινδυνεύει από τους «άλλους» και όχι από το ίδιο το καθεστώς του. Μέσω είτε πολεμικών ταινιών είτε δράματος μας υπενθυμίζουν πόσο κακοί ήταν οι «ναζί» και πόσο καλοί οι σύμμαχοι που τους νίκησαν, πόσο αδίστακτοί και φασίστες ήταν οι κομουνιστές και πόσο αιμοδιψείς μισογύνιδες, ομοφοβικοί είναι αυτοί οι τρομακτικοί μουσουλμάνοι τώρα. Το κακό είναι πάντα εκτός της πραγματικότητάς σου. Οι κακοί είναι «οι άλλοι».

ΙΙΙ. Οπότε; Τι;

Κι εσύ Ελληνάκο, καλλιτέχνη της κακιάς ώρας;  Έντεχνε κιθαρίστα των πέντε συγχορδιών, ζαμανφού τραλαριλαρό  ραπερόνι;  Θα πάρεις την ευθύνη της έκφρασης σου, ή θα συνεχίσεις να ζαμανφουντίζεις; Θα εκφράσεις την ανθρώπινη τραγωδία των καιρών μας ή θα πάρει την κιθαρούλα σου στο camping να τραγουδάς για χαμένες αγάπες;

Σύντροφοι η τέχνη είναι πόλεμος. Αντίδραση στο status quo. Τι άλλο μένει παρά η αντεπίθεση;

«Οι πιο καυτές θέσεις στην κόλαση είναι κρατημένες γι’ αυτούς που, σε καιρούς μεγάλης ηθικής κρίσης, διατηρούν ουδέτερη στάση.» Dante Aliggeri

 

ΙΑΣΟΝΑΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ

Τιμή στην Anna Cambell

post image

«Τιμή στην Άννα, μια δυνατή και παθιασμένη επαναστάτρια που επηρέασε πολλές ζωές, από το Sheffield μέχρι την Συρία. Συμμετείχε στην κατάληψη του πανεπιστημίου του Sheffield το 2010, συγκρούστηκε με φασίστες στο Brighton και στο Dover και πήρε μέρος σε πολλούς αγώνες στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε άλλες χώρες, από το σαμποτάζ στα κυνήγια ζώων μέχρι τον αγώνα για την κατάργηση των φυλακών. Θα μας λείψεις πάρα πολύ»

Αντιφασιστικό Δίκτυο Sheffield

το δώρο του γαμου

από τον φιλόσοφο μας!!!στελκαZ!!!!

Ειχα παει στο γαμο ενος παλιου φιλου χωρις δωρο(η αληθεια ειναι πως εφαγα κΑΙ ηπια αρκετα)

με τα πολλων ετων χωρισε

ερχεται σπιτι να του δωσω κατι πραματα για το καινουριο σπιτι

πραματα που εμενα μου περισσευουν(κουβερτες πατακια χαλακια πετσετες μικροεπιπλακια τασακια κτλ)

μου λεει θες λεφτα για αυτα?

Οχι ρε του λεω

ειναι το δωρο μου

ποιο δωρο μου λεει

στο γαμο σου του λεω δε σου εκανα δωρο ,ηρθε η ωρα να σου κανω τωρα που εχει σημασια και εισαι δυσκολα

ασε που ημουν σιγουρος πως το δωρο θα παει χαμενο

γιατι? μου λεει

γιατι ηξερα πως θα χωρισεις του απανταω

που το ηξερες μου λεει?

ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΦΙΛΕ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ

τωρα εχει αξια το δωρο

δε μου λες του λεω που ειναι το δωρο του ξαδερφου σου ?

θυμασαι τιποτα?

Τοσα δωρα μου λεεει που να τα θυμαμαι

ειδες του απανταω

ΔΩΡΟ ΓΙΑ ΤΗ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΣΟΥ ΖΩΗ

ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΦΙΛΕ ΜΟΥ

ΟΥΤΟΠΙΚΟΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ

ΟΥΤΟΠΙΚΟΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ

Τον 19ο αιώνα οι θεωρίες για τη δημιουργία μίας ουτοπικής κοινωνίας διαδίδονται στην Ευρώπη και προκαλούν αίσθηση. Μην ξεχνάμε ότι η Γαλλική επανάσταση έχει προηγηθεί και μαζί με την τεχνολογική πρόοδο της εποχής συντελεί στη σάρωση της πίστη, του θρησκευτικού φανατισμού και της αριστοκρατίας. Η Γαλλική επανάσταση έδειξε ότι ακόμα και οι βασιλιάδες πεθαίνουν. Η εξουσία πλέον αμφισβητείται. Τα πάντα φαντάζουν δυνατά. Ακόμα και η δημιουργία ενός επίγειου παραδείσου …
Σίγουρα ο ουτοπικός σοσιαλισμός ομοιάζει με τα χιλιαστικά κινήματα του μεσαίωνα στην αναζήτηση της επίγειας ευτυχίας και στην άμεση κατάργηση της εξουσίας. Όμως ο ουτοπικός σοσιαλισμός του 19ου αι αποκτά πλέον ξεκάθαρα πολιτική και κοινωνική κατεύθυνση. Το θρησκευτικό συναίσθημα έχει πλέον ξεπεραστεί από τους επαναστάτες. Έτσι τη θέση του Καμπανέλλα και λοιπόν χριστιανών ουτοπιστών έρχονται να πάρουν οι Ουτοπικοί Σοσιαλιστές. Η επιστήμη γίνεται το ιδανικό διαβατήριο για μία καλύτερη κοινωνία. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευαν οι Ουτοπικοί σοσιαλιστές. Οι τελευταίοι, πριν τους μαρξιστές και τους αναρχικούς, θα στηλιτευόσουν τον καπιταλισμό και θα βάλουν τις βάσεις για το κτίσιμο μίας νέας κοινωνίας.


ΛΕΟΝΑΡΔΟΣ ΦΟΥΡΙΕ (1772-1837)

Ο Φουριέ έζησε σε εποχές μεγάλων κοινωνικών και οικονομικών αλλαγών. Δεν είχε αριστοκρατική καταγωγή, σε αντίθεση με πολλούς γνωστούς επαναστάτες της εποχής. Σύμφωνα μάλιστα με τον Τζολ μπορεί να θεωρηθεί πρόδρομος του ειρηνικού αναρχισμού. Πίστευε ότι η επανάσταση θα στηριζόταν στη λογική και στην επιστήμη και δε θα χρειαζόταν βία.

Η κοινωνία που οραματιζόταν μετά την επανάσταση ονομαζόταν Αρμονία. Επρόκειτο για μία κοινωνία χωρίς κράτος όπου αντίθετα θα υπήρχαν κοινότητες που θα ήταν συνεργατικές επιχειρήσεις και κάθε μέλος θα διέθετε ένα αριθμό ίσων μετοχών. Ο Φουριέ πίστευε στην παραγωγή σε πλατιά κλίμακα και στη μαζική κατανάλωση μέσω τυποποιημένων συνεταιρισμών. Ενδιαφέρον έχει η «ουτοπική» πόλη που ο Φουριέ οραματίστηκε και που θα αντικαθιστούσε την πόλη της βιομηχανικής εποχής. Αυτή η πόλη θα ήταν μόνο έναν κτίριο τεραστίων διαστάσεων που θα ονομαζόταν φαλανστήριο. Το κάθε φαλανστήριο θα είχε πληθυσμό περίπου 1600 ατόμων που θα αποτελούσε μία κοινότητα που θα ονομάζεται φάλαγγα. Ο Φουριέ οραματιζόταν μία κοινωνία χωρίς οικογένεια αλλά με πολυγαμία.

Στο έργο του «Θεωρία των Τεσσάρων κινήσεων» βλέπουμε τον τρόπο που αντιμετώπιζε την επιστήμη

«Είχα πιστέψει ότι το πιο σίγουρο μέσο για να φτάσει κανείς σε χρήσιμες ανακαλύψεις ήταν η απομάκρυνση του με κάθε τρόπο από τους δρόμους που ακολουθούσαν οι αμφίβολες επιστήμες, που δεν είχαν κάνει ποτέ την παραμικρή εφεύρεση που είναι χρήσιμη στο κοινωνικό σώμα και που παρά την τεράστια πρόοδο της βιομηχανίας , ούτε είχαν καταφέρει να προλάβουν την ένδεια. Θεώρησα λοιπόν καθήκον μου να βρίσκομαι διαρκώς σε αντίθεση με αυτές τις επιστήμες εξετάζοντας το πλήθος των συγγραφέων τους, θεώρησα ότι όλα τα θέματα που είχαν επεξεργαστεί θα πρέπει να είχαν παντελώς εξαντληθεί και αποφάσισα να αφοσιωθώ σε προβλήματα που κανείς τους δεν είχε προσεγγίσει.»

Βλέπουμε ότι ο Φουριέ προλαβαίνοντας τον Μαρξ κήρυξε τον πόλεμο στην κατεστημένη επιστήμη. Ο Φουριέ ήθελε να χρησιμοποιήσει την επιστήμη και την τεχνολογική πρόοδο για το καλό των συνανθρώπων του και όχι για τον πλουτισμό κάποιων.

Η επιρροή του Φουριέ υπήρξε μεγάλη. Ενδεικτικά αναφέρω ότι ο Φουριέ επηρέασε μία επαναστατική ομάδα στην Τσαρική Ρωσία. Μέλος αυτής της ομάδας ήταν και ο Ντοστογιέφσκι ο οποίος πριν γίνει σκληρός τσαρικός (κατόπιν βέβαια των βασανιστηρίων και των εικονικών εκτελέσεων στα οποία τον υπέβαλε η τσαρική αστυνομία) υπήρξε ουτοπικός σοσιαλιστής και οπαδός των ιδεών του Φουριέ.

Επίσης έγινα κάποιες προσπάθειες να ιδρυθούν κοινότητες σύμφωνα με τις ιδέες του Φουριέ. Να τονιστεί βέβαια ότι το πρότυπο για την ιδανική πόλη δεν εφαρμόστηκε ποτέ όπως ο ίδιος το οραματίστηκε αλλά πάντα κατά προσέγγιση και σε μικρότερη χωρική και πληθυσμιακή έκταση. Τέτοιες κοινότητες υπήρξαν στη Γαλλία , στη Ρωσία, στην Αλγερία αλλά κυρίως στις ΗΠΑ όπου το φουριεριστικό κίνημα γνώρισε αξιόλογη επιτυχία, αφού ιδρύθηκαν 41 κοινότητες στα πρότυπα του Φουριέ. Μάλιστα το Μπρουκ Φαρμ που θεμελίωσε ο Τζωρτζ Ρίπλευ στη Μασαχουσέτη το 1841, με βάση τις ιδέες του Φουριέ σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Όμως μία φωτιά το 1846 θα φέρει προβλήματα που δε θα ξεπεραστούν και το 1849 η κοινότητα διαλύθηκε. Επίσης ο Φουριέ επηρέασε σχετικά και καλλιτεχνικούς κύκλους (σουρεαλιστές, καταστασιακούς κλπ).

Τέλος ο Φουριέ θεωρείται πατέρας του ελευθεριακού σοσιαλισμού. Σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι το φουριεριστικό κίνημα έσβησε χωρίς να πετύχει τους σκοπούς του. Τα φουριεριστικά διδάγματα όμως για ισότητα και άρνηση του κράτους επηρέασαν τη σκέψη πολλών που στη συνέχεια θα αποκαλούσαν τους εαυτούς τους αναρχικούς και θα ανέπτυσσαν τη δική τους αντικρατική και αντικαπιταλιστική ιδεολογία. Ο αναρχισμός όμως, που έκανε την εμφάνιση του στα μέσα του 19ου αι. με τους Προυντόν, Μπακούνιν και λοιπούς, δε θα έμενε μόνο στα διδάγματα του Φουριέ αλλά θα ανέτρεπε και πολλές από τις απόψεις του.

ΣΑΙΝ ΣΙΜΟΝ (1760-1825)

Ο κόμης του Σαιν-Σιμόν ήταν Γάλλος πρώιμος (ουτοπικός) σοσιαλιστής. Αν και αριστοκράτης, αφιέρωσε τη ζωή στην υπόθεση της ανατροπής και της επιστημονικής ουτοπίας. O Σαιν Σιμόν πίστευε σε μία ουτοπική κοινωνία που την εξουσία θα την ασκούσαν οι επιστήμονες. Ο ίδιος ήταν χριστιανός, θεωρούσε όμως τη θρησκεία, κατώτερη των επιστημών, όσο αφορά την υπόθεση της ανθρώπινης εξέλιξης. Είχε τεράστια πίστη στην επιστήμη και πίστευε ότι μπορούσε να οδηγήσει την ανθρωπότητα σε καλύτερες μέρες, κάτι που δεν μπορούσαν να κάνουν οι παππάδες και οι πολιτικοί. Ο κόμης ντε Σαιν Σιμόν υποστήριξε επίσης την κατάργηση του χρήματος. Το σύνολο της θεωρίας του ονομάστηκε Κοινωνιστική θεωρία ή σαινσιμονισμός ή Νέος Χριστιανισμός.

Ο Σαιν Σιμόν ήθελε να εκδιώξει από την εξουσία τους ευγενείς, τους δικαστές και τους ιερείς. Όραμα του ήταν η συμφιλίωση των αφεντικών με τους εργάτες (στο σημείο αυτό βλέπουμε πράγματι πόσο ουτοπικοί ήταν αυτοί επαναστάτες –φιλόσοφοι). Με άλλα λόγια πίστευε στη συνεργασία των τάξεων στη βάση του αλληλοσεβασμού και όχι στην πάλη των τάξεων.

Μετά το θάνατο του Σαιν Σιμόν, ο μαθητής του Μπαρτελεμύ Προσπέρ Ανφαντέν αποφάσισε να εφαρμόσει τον Κοινωνισμό στην πράξη. Το 1832, ο Ανφαντέν με τους μαθητές του εγκαταστάθηκαν σε ένα μεγάλο κτήμα στο Μενιλμοντάν, κοντά στο Παρίσι. Στο κοινόβιο αυτό δεν υπήρχαν υπηρέτες ούτε ατομική ιδιοκτησία. Αποκαλούσαν ο ένας τον άλλον αδελφό. Φορούσαν ειδική στολή: παντελόνι λευκό, το χρώμα της αγάπης· χιτώνιο μπλε-βιολέ, το χρώμα της πίστης· γραβάτα λευκή· σκούφο κόκκινο. Το γιλέκο τους λευκό και κόκκινο, το χρώμα της εργασίας. Πίστευαν στην αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια. Δεν ήταν οι μόνοι που προσπάθησαν να εφαρμόσουν τις αρχές του Σαιν Σιμόν. Για κάποια χρόνια ο Σαιν Σιμονισμός υπήρξε πράγματι κίνημα.

Ο Σαιν Σιμόν επηρέασε αρκετά τον Μαρξ. Ίσως ήταν ο πρώτος στοχαστής που ανέλυσε τις ιστορικές μεταβολές με βάση την πάλη των τάξεων. Το ιδανικό του για μία κοινωνία όπου οι πλούσιοι θα συνεργάζονται με τους εργάτες (καθώς δεν πίστευε στην ταξική επανάσταση) βρήκε εκπροσώπους αργότερα στους σοσιαλοδημοκράτες και τα πολιτικά τους πιστεύω. Τέλος κάποιοι οπαδοί του Σαιν Σιμόν δημιούργησαν τη διώρυγα του Σουέζ συμβάλλοντας έτσι τα μέγιστα στην καπιταλιστική ανάπτυξη που παρατηρήθηκε εκείνη την εποχή.

Ρόμπερτ Όουεν (1771-1858)

O Βρετανός Ρόμπερτ Όουεν ήταν αρχικά βιομήχανος και επιτυχημένος επιχειρηματίας. Προσπάθησε να εφαρμόσει στην επιχείρηση του κοινωνικές μεταρρυθμίσεις για να βοηθήσει τους εργαζόμενους. Αυτές του οι κινήσεις είχαν αξιοσημείωτο αντίκτυπο σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ο Όουεν είναι ο πρώτος που βλέπει ότι οι εργάτες γίνονται ανήθικοι (συμφωνά με τις απόψεις περί ηθικής της αστικής τάξης) γιατί οι συνθήκες διαβίωσης τους είναι άθλιες. Στις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που επέβαλε προσπάθησε να οργανώσει τη ζωή των εργατών με ανθρώπινο τρόπο. Ενδεικτικά πρέπει να αναφέρουμε ότι είναι ο πρώτος που δημιουργεί νηπιαγωγεία για τα παιδιά των εργατών. Οι εργάτες του ανταποδίδουν με μεγάλη παραγωγή και πολλά κέρδη.

Όταν όμως ο Όουεν προσπαθεί να περάσει αυτές τις μεταρρυθμίσεις σε εθνικό επίπεδο συναντά την άρνηση της εξουσίας. Σταδιακά ο Όουεν βλέπει ότι το σύστημα δεν θέλει να αποδεχτεί τις ανθρωπιστικές του προτάσεις περί δημιουργίας αυτοσυντηρούμενων κοινωνικά οργανωμένων κοινοτήτων. Η αστική κοινωνία που αρχικά τον θαύμαζε (σαν ακίνδυνο ανθρωπιστή), αρχίζει να τον μισεί λόγο των ανατρεπτικών του απόψεων.

Συνοπτικά το ιδεολογικό και κοινωνικό μανιφέστο του Όουεν είναι το ακόλουθο: Ο Όουεν προτείνει τη δημιουργία μιας μορφής κοινωνικής ενότητας, βασισμένη στην αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια. Υποστηρίζει ότι για να βελτιωθεί η ζωή των εργατών πρέπει να ζουν σε κατάλληλα χωριά (Συνεταιριστικά Χωριά) που δε θα πρέπει να ξεπερνούν τους 1500 κατοίκους. Σε αυτά τα χωριά οι εργαζόμενοι θα δουλεύουν σε αγροκτήματα και εργοστάσια με τελικό σκοπό την αυτοσυντήρηση.

Ο Όουεν κυνήγησε το όνειρο του και δεν το έβαλε κάτω. Θα ταξιδέψει στην Αμερική όπου θα αγοράσει ένα χωριό και θα το ονομάσει Νέα Αρμονία στα 1825. Το χωριό αυτό είχε αγοραστεί από Γερμανούς Μεταρρυθμιστές, το είχαν ονομάσει Αρμονία και αποτελούνταν από με μία κεντρική πλατεία περιτριγυρισμένη από μεγάλα τούβλινα κτίρια (κάποιος που επισκέφτηκε το χωριό εκείνη την εποχή σχολίασε ότι τα πάντα σε αυτό το χωριό «είναι χτισμένα στην πιο τέλεια συμμετρία»). Σκοπός του Όουεν βέβαια ήταν να μετατρέψει το χωριό αυτό σε κάτι παραπλήσιο με το δικό του ιδανικό-ουτοπικό χωριό. Δε πρόλαβε όμως καθώς η χρονική ζωή της αρμονίας ήταν περιορισμένη. Σύντομα εμφανίστηκαν συγκρούσεις μεταξύ των μελών και το πείραμα απότυχε.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΟΝ ΟΥΤΟΠΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

Η κριτική που δέχθηκαν οι ουτοπικοί σοσιαλιστές υπήρξε σκληρή. Ο Ένγκελς αλλά και αναρχικοί τους άσκησαν έντονη κριτική γιατί μιλούσαν για μία ιδανική κοινωνία ενώ δε μιλούσαν για το πώς θα φτάσει κάποιος εκεί. Βέβαια ο μαρξισμός και ο αναρχισμός θεωρούνται συνεχιστές του ουτοπικού σοσιαλισμού. Σε αντίθεση όμως με τον τελευταίο και οι δύο αυτές κοσμοθεωρίες, έθεσαν ως πρωτεύοντα στόχο τους την αναγκαιότητα της ταξικής πάλης ως μέσο ανατροπής της καπιταλιστικής εξουσίας.

Ο Ένγκελς πίστευε ότι οι Φουριέ, Σαιν Σιμόν και Όουεν υπήρξαν μεγάλες προσωπικότητες. Ο Σαιν Σιμόν για παράδειγμα βλέπει στη Γαλλική επανάσταση την ταξική πάλη όταν άλλοι διανοούμενοι βλέπουν μόνο την αστική επανάσταση. Στα «Γράμματα από Γενεύη» του 1802 τονίζει ότι η Γαλλική επανάσταση δεν ήταν επανάσταση των αστών ενάντια στους ευγενείς, αλλά επανάσταση ακτημόνων και αστών ενάντια στους ευγενείς. Επανάσταση των εργαζομένων ενάντια στους αργόσχολους. Σε γενικές γραμμές η κοινωνία που οραματίζεται ο Σαιν Σιμόν είναι μία κοινωνία που θα εκλείψουν οι αργόσχολοι (ευγενείς).

Αν οι οικονομικές απόψεις του Σαιν Σιμόν ικανοποιούν τον Ένγκελς, ο Φουριέ θα τον εντυπωσιάσει για την αντίληψη του περί ιστορίας της κοινωνίας. Ο Φουριέ σύμφωνα με τον Ένγκελς πλησιάζει πολύ τον Χέγκελ γιατί μελετά τις αντιφάσεις του πολιτισμού με τρόπο διαλεκτικό. Ο Οουεν, σύμφωνα πάντα με τον Ένγκελς, είδε ότι η αθλιότητα και η ανηθικότητα της εργατικής τάξης προερχόταν όχι από τη φύση της αλλά από τον τρόπο ζωής που της επέβαλε η άρχουσα τάξη.

Όμως ο Ένγκελς πιστεύει ότι οι Ουτοπικοί σοσιαλιστές δεν παρουσιάστηκαν σαν εκπρόσωποι του προλεταριάτου. Δεν μπόρεσαν να δουν, λέει ο Ένγκελς, ότι η εργατική τάξη είναι ο βασικό φορέας της επανάστασης. Έτσι αν και οι αναρχικοί και οι μαρξιστές επηρεάστηκαν από τους Ουτοπικούς σοσιαλιστές, είναι πολλά εκείνα που τους διαφοροποιούν. Ενδεικτικά αναφέρω ότι ο Μαρξ και ο Μπακούνιν δεν έβλεπαν ρομαντικά την πολιτική και δεν πίστευαν ότι η εργατική τάξη μπορούσε ανώδυνα και χωρίς βία να αποτιναχτεί από τα δεσμά της εξουσίας.

Άσχετα αν συμφωνεί κάποιος με τη μαρξιστή άποψη περί πρωτοπορίας του προλεταριάτου, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι την εποχή των ουτοπικών σοσιαλιστών (αρχές του 19ου αι) η εργατική τάξη δεν έδειχνε ακόμα έτοιμη να αναλάβει τον επαναστατικό ρόλο που θα είχε τα επόμενα χρόνια (βλέπε παρισινή εξέγερση 1848, παρισινή κομμούνα του 1871 κλπ). Ίσως λοιπόν η κριτική που ασκείται στο συγκεκριμένο σημείο στους Ουτοπικούς σοσιαλιστές να είναι λίγο υπερβολική. Σε τελική ανάλυση οι επαναστατικές ιδεολογίες διαμορφώνονται από τις συνθήκες και όχι το αντίθετο.

Όπως και να έχει τα όνειρα και οι επιδιώξεις αυτών των ανθρώπων σημάδεψαν τους επαναστάτες των επόμενων χρόνων. Τα ειρηνικά τους μέσα έδωσαν τη θέση στις επαναστατικές και πιο βίαιες προτροπές των Μαρξ και Μπακούνιν που θα αγωνιστούν και εκείνοι για την ουτοπία. Όμως τίποτα δε γίνεται με παρθενογέννηση. Η αποτυχία των Ουτοπικών σοσιαλιστών να πραγματώσουν τα όνειρα τους, έδωσε στους μετέπειτα επαναστάτες να καταλάβουν ότι «η βία είναι η μαμή της ιστορίας». Ακόμα και έτσι λοιπόν, η σημασία των Ουτοπικών σοσιαλιστών είναι τεράστια. Αυτοί έσυραν πρώτοι το χορό της ταξικής ανατροπής και ας ακολούθησαν άλλοι με άλλες απόψεις. Χωρίς τους πρώτους, ίσως δεν υπήρχαν και οι δεύτεροι.

Ζούμε τέλος σε εποχές που θυμίζουν τις αρχές του 19ου αι. Ο καπιταλισμός ολοκλήρωσε έναν κύκλο και τα εργασιακά δικαιώματα, που εμφανίστηκαν στη διάρκεια αυτού του κύκλου και κατόπιν σκληρών εργατικών αγώνων, έχουν εξαφανιστεί. Η φτώχεια και η ανεργία έχουν εκτιναχθεί στα ύψη. Μοιάζουν οι εποχές μας με τα μαύρα βιομηχανικά χρόνια του Όουεν. Παρόμοιες εποχές γεννάνε παρόμοιες αντιδράσεις. Κρατάμε από τους Ουτοπικούς σοσιαλιστές ότι μέσα στο χάος που δημιουργεί η αισχροκέρδεια των λίγων εις βάρος των πολλών, το όνειρο για μία καλύτερη κοινωνία ποτέ δεν είναι πιο επίκαιρο.

Antoine Picon, Οι σαινσιμονιστές, Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, 2007  Λ.Μπενέβολο- Π.Λαζαρίδης, Βιομηχανική Επανάσταση-Βιομηχανική πόλη, Νέα συνορα,Αθήνα,1977  Μ.Μπακούνιν, Θεός και Κράτος, Ελεύθερος τύπος  Τ.Ρόμβος, Πλωτίνος Ροδοκανάκης .Ένας έλληνας αναρχικός. «Ηλέκτρα», 2005  Τ.Τζολ, Οι Αναρχικοί, Αθήνα, 1975  Φ.Ένγκελς, Ουτοπικός σοσιαλισμός και επιστημονικός σοσιαλισμός,Θεμέλιο,Αθήνα,1975  Σ.Φουριέ,Ο ΝΕΟΣ ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ, 2003                                                                                                              

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΞΗΡΟΥΧΑΚΗΣ

Ο Τρίτος Παγκόσμιος πόλεμος (ή όπως αλλιώς ονομαστεί μελλοντικά) είναι ήδη εδώ

Άρθρο που δημοσιεύτηκε το 2014 στο ZERO GEOGRAPHIC

 

 

 

Του Παναγιώτη Ξηρουχάκη

ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ

Πρώτα απ’ όλα πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι για τον τίτλο που ίσως φαίνεται λίγο πομπώδης. Αλήθεια τι είναι ένας παγκόσμιος πόλεμος? Σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη, είναι μία σύγκρουση που εξαπλώνεται σε όλη την υφήλιο και στην οποία παίρνουν μέρος τα περισσότερα κράτη. Οι δύο πόλεμοι που έχουν ονομαστεί παγκόσμιοι είχαν θεωρητικά αυτά τα χαρακτηριστικά. Και όμως τόσο ο πρώτος όσο και ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος δεν επεκτάθηκαν σε όλη την υφήλιο. Ούτε βέβαια πολέμησαν όλα τα κράτη σε αυτούς. Υπήρξαν επίσης και άλλες συγκρούσεις με χαρακτηριστικά παρόμοια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου που δεν ονομάστηκαν όμως παγκόσμιοι πόλεμοι. Ένα παράδειγμα είναι ο επταετής πόλεμος, οι ναπολεόντειοι πόλεμοι κλπ. Στη διάρκεια αυτών των πολέμων, συγκρούσεις έγιναν σε παραπάνω από δύο ηπείρους, χύθηκε άπειρο αίμα κλπ. Τότε γιατί δεν ονομάστηκαν έτσι?

Το όνομα που δίνεις σε κάτι, έχει πολιτική σημασία και αποσκοπεί σε πολιτικά οφέλη. Άποψη του γράφοντος είναι ότι ο μεγάλος πόλεμος του 1914-1918 (ναι έτσι είχε αρχικά ονομαστεί ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος) επικράτησε να λέγεται αλλιώς για να εξυπηρετηθούν οι πολιτικές και στρατιωτικές αξιώσεις των εμπολέμων ηγετών και να πειστεί η κοινή γνώμη να θυσιαστούν οι νέοι για τις ανάγκες ενός παγκόσμιου και ολοκληρωτικού πολέμου. Το 1914 όλοι οι εμπόλεμοι ηγέτες πίστευαν πράγματι ότι οι συγκρούσεις θα κρατούσαν λίγο. Όταν οι πολιτικοί εξουσιαστές και οι στρατηγοί είδαν τελικά ότι ο πόλεμος θα κρατούσε πολύ, άλλαξαν το ρεπερτόριο τους και υποστήριξαν ότι η ανθρωπότητα ζει μία παγκόσμια σύγκρουση. Το ίδιο έγινε περίπου και στο 2ο παγκ. πόλεμο. Έπρεπε να πειστούν οι λαοί για την αναγκαιότητα και το μεγαλείο της σύγκρουσης. Και για το μακελειό.

Θα αναφέρω εδώ μία σημαντική χρονική περίοδο και την αντιμετώπιση της από την ιστορία, ώστε να γίνει κατανοητό ότι τα συμβάντα από μόνα τους δεν έχουν αξία. Την αξία τη δίνουν οι άνθρωποι και τα πολιτικά οφέλη που αποκομίζονται από αυτά τα συμβάντα. Τα χρόνια που ακολούθησαν το τέλος του 1ου παγκ. πολέμου (1918-1923) δεν έχουν τύχει της κατάλληλης ιστορικής αναγνώρισης. Και όμως τότε πέθαναν ίσως και περισσότεροι άνθρωπο σε πολεμικές συγκρούσεις από ότι τις χρονιές 1914-1918 (περίπου 7 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν στη διάρκεια του 1ου παγκ. πολέμου). Έτσι σε πολέμους που προκλήθηκαν σαν συνέπεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου (Ρώσικη επανάσταση και εμφύλιος , ρωσοπολωνέζικος πόλεμος, ελληνοτουρκικός πόλεμος κλπ) χάθηκαν εκατομμύρια άνθρωποι. Επίσης έγιναν επαναστάσεις σε πολλές χώρες (πχ Γερμανική επανάσταση), ενώ από τη ισπανική γρίπη (που ξέσπασε με το τέλος του 1ο παγκ πολέμου και το ξέσπασμα της πιθανών έχει σχέση με τη μείωση της ποιότητας ζωής που αυτός προκάλεσε) εξόντωσε παραπάνω ανθρώπους από όσους πέθαναν στα χαρακώματα το 1914-1918. Με σιγουριά τα χρόνια που ακολούθησαν το 1918 ήταν χειρότερα για την Ευρώπη. Ήταν όμως σχετικά καλύτερα για τους αγγλοσάξωνες, τους Αμερικάνους και τους Γερμανούς. Και εδώ φτάνουμε στο μυστικό. Η ιστορία είναι δυτικοκεντρική και αποσκοπεί στο να προασπίζεται τα συμφέροντα της δύσης. Όταν το Βερολίνο, το Λονδίνο και η Νέα Υόρκη, δεν κινδυνεύουν να καούν τότε αυτό σημαίνει ότι δε ζούμε σε μία παγκόσμια και ολοκληρωτική σύγκρουση. Και ας καίγεται όλη η υπόλοιπη υφήλιος…

Πολύ κόσμος θεωρεί ότι ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος αν ποτέ γίνει, θα χαρακτηριστεί από τη χρήση πυρηνικών. Κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητα αλήθεια. Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο οι άνθρωποι φανταζόταν το 2ο παγκ. πόλεμο να σημαδεύεται από τη χρήση χημικών αερίων και μάχες χαρακωμάτων. Κάτι τέτοιο δεν έγινε. Ο κάθε πόλεμος διαφέρει από τον προηγούμενο. Το τι φανταζόταν ο κόσμος για τον 3ο παγκ. πόλεμο δε θα έχει στην πραγματικότητα πολύ σχέση με τον ίδιο.

 

3ος ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Η οικονομική κρίση του 2007 -2008 είχε τεράστιες συνέπειες για την ανθρωπότητα. Με αφορμή λοιπόν την οικονομική κρίση οι νεοφιλελεύθεροι ολοκληρωτιστές κατάφεραν να επιβάλουν την ατζέντα τους σε διεθνές επίπεδο και προκάλεσαν την οικονομική καταστροφή στις χώρες της νότιας Ευρώπης αφήνοντας πίσω χιλιάδες νεκρούς (η Ελλάδα ειδικά μετατράπηκε στην Ταϋλάνδη της Ευρώπης. Σήμερα η Ελλάδα είναι μία χώρα όπου ανθούν η πορνεία,o τουρισμός, η μαφία, η ανεργία και οι αυτοκτονίες). Η κρίση χτύπησε σε οικονομικό επίπεδο και τις φτωχές χώρες (πχ ανατολική Ευρώπη ) όπως και τις πλούσιες αλλά σε μικρότερο βαθμό απ’ ότι τις χώρες της Νότιας Ευρώπης. Το χειρότερο είναι ότι όπως η κρίση του 1929 προκάλεσε εν μέρει τον 2ο παγκ. πόλεμο, η παγκόσμια οικονομική κρίση του σήμερα δημιούργησε μια ραγδαία άνοδο στις συγκρούσεις και συρράξεις σε διεθνές επίπεδο. Όπως έδειξε μελέτη γερμανικού πανεπιστημίου οι πολεμικές συγκρούσεις του 2013 έφτασαν το επίπεδο του 1945! Και αυτό συμβαίνει πρώτη φορά από τότε.

Η φτώχεια (που αυξήθηκε και εν μέρει από την κρίση) και η δίψα για δημοκρατία οδήγησαν στην έκρηξη της αραβικής άνοιξης που τελικά μετατράπηκε σε αραβικό χειμώνα καθώς και οι ισλαμιστές βγήκαν δυναμωμένοι παραγκωνίζοντας τους αρχικούς εξεγερμένους δημοκράτες, ενώ και οι δυτικές δυνάμεις βρήκαν την ευκαιρία να παρεισφρήσουν και να μετατρέψουν τις λαϊκές εξεγέρσεις σε μηδενιστικούς εμφύλιους (βλέπε Συρία, Λιβύη, Αίγυπτος κλπ).

Ταυτόχρονα οι Αμερικάνοι συνεχίζουν να αιματοκυλούν Αφγανιστάν, Πακιστάν και Ιράκ και οι σύμμαχοι τους Ισραηλινοί την Παλαιστίνη. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους σε συγκρούσεις στη Μέση ανατολή και τη Βόρεια Αφρική μετά την αραβική άνοιξη, ενώ είναι πάνω από εκατομμύριο οι νεκροί στην περιοχή αυτή αν ξεκινήσουμε την καταμέτρηση από το 2001 (τη χρονιά εισβολής των Αμερικάνων στο Αφγανιστάν και την έναρξη του «Πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία». Ακολούθησε το 2003 το Ιράκ). Οι Αμερικάνοι προφανώς χρησιμοποιούν την παγκόσμια οικονομική κρίση και τις συνέπειες της αραβικής άνοιξης για να ολοκληρώσουν τον έλεγχο τους σε αυτές τις περιοχές (που είναι τόσο απαραίτητες λόγο των πετρελαίων). Για να δώσω ένα ιστορικό παράλληλο ο σινοκινέζικος πόλεμος που ξεκίνησε το 1933 και ήταν αρχικά άσχετος με τα γεγονότα της Ευρώπης στη συνέχεια εντάχθηκε σαν πολεμικό γεγονός στο 2ο παγκόσμιο πόλεμο (όταν η Κίνα συμμάχησε με τους Συμμάχους). Το ίδιο μπορούμε να πούμε για τον Ιρακινό πόλεμο και την επέμβαση στο Αφγανιστάν που ενώ ξεκίνησαν σαν επεμβάσεις ενταγμένες στον πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία (η ονομασία των δυτικών δυνάμεων βέβαια για αυτόν τον πόλεμο) αναθερμάνθηκαν σαν συγκρούσεις λόγω των συνεπειών της αραβικής άνοιξης-αραβικού χειμώνα και παίρνουν πλέον ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Εδώ δε πρέπει να ξεχνάμε τους δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες που πνίγηκαν στη μεσόγειο τα τελευταία χρόνια και βέβαια και αυτοί είναι απώλειες πολέμου που κάποιους συμφέρει να μη λέγονται έτσι αλλά «πνιγμένοι λαθρομετανάστες»… Αν πχ στους νεκρούς από πολεμικές συγκρούσεις στη Λιβύη προσθέσεις και τους πνιγμένους πρόσφυγες, οι νεκροί από τον πόλεμο ανεβαίνουν ραγδαία αλλά έτσι χαλάει η σούπα της αναίμακτης επέμβασης του Σαρκοζί στη Λιβύη το 2011. Και σημασία έχει τι πιστεύει η κοινή γνώμη στη Γαλλία.

Στην Ουκρανία έχουμε ραγδαία γεγονότα που πυροδοτήθηκαν από διαδηλώσεις που αρχικά έμοιαζαν να εντάσσονται στο διεθνές κίνημα των πλατειών για να εξελιχθούν σε μία σημαντικότατη γεωπολιτική σύγκρουση. Όλα ξεκίνησαν εξαιτίας της φτώχειας και της διαφθοράς, για να παρεισφρήσουν στην εξέγερση στη συνέχεια ξεκάθαρα οι Αμερικάνοι. Ακολούθησε και αντιεξέγερση στην Κριμαία και στην ανατολική Ουκρανία. Και τελικά πόλεμος και αιματοκύλισμα. Και άνοδος των νεοναζί. Και βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο και τον Ρωσοαμερικάνικο ανταγωνισμό. Και οι νεκροί είναι ήδη χιλιάδες.

Πόλεμοι έχουν ξεσπάσει και στην Αφρική, ενώ και στην Ασία, η Ιαπωνία με την Κίνα φαίνονται να μπαίνουν σε νέα τροχιά γεωπολιτικών συγκρούσεων. Ίσως λοιπόν αυτό που ζούμε να είναι ένας παγκόσμιος πόλεμος. Κανείς στη Δύση όμως δεν τον λέει έτσι. Δεν είναι τυχαίο όμως ότι (προς το παρών) οι απώλειες Αμερικανών, Βρετανών και πολιτών της Ευρωπαϊκής ένωσης είναι περιορισμένες.Αυτή η συμπεριφορά των ΜΜΕ όμως έχει την εξήγηση του πέρα από τη δυτικοκεντρική άποψη για την ιστορία (το αίμα των αράβων δεν έχει την ίδια αξία με το αίμα των ευρωπαίων) και σε πολιτικές σκοπιμότητες. Πράγματι υπάρχει λογική στο ότι τα ΜΜΕ παρουσιάζουν τα γεγονότα τα σχετικά με αυτόν τον πόλεμο σαν αποκομμένα, αποσπασματικά και άσχετα μεταξύ τους. Έτσι οι πνιγμένοι πρόσφυγες παρουσιάζονται αποκομμένοι από τις αμερικανοευρωπαικές επεμβάσεις, η αραβική άνοιξη είναι άσχετη με τη φτώχεια, η άνοδος του ισλαμισμού άσχετος με το ρόλο των ΗΠΑ κλπ.

Αυτή η πολιτική συμφέρει βέβαια την εξουσία. Είναι βολικό για την πλουτοκρατία να παρουσιάζονται αποκομμένα τα γεγονότα από τη γενεσιουργό αιτία που είναι η επέλαση της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού. Και είναι βολικό γιατί έτσι αποπροσανατολίζονται οι πολίτες (ως ένα βαθμό βέβαια γιατί δεν είναι όλοι αποχαυνωμένοι) και απομακρύνεται το ενδεχόμενο του να επαναστατήσουν ενάντια στην τυραννία του χρήματος.

Κατά πόσο θα συνεχιστεί αυτή η προπαγάνδα είναι άγνωστο. Αν όμως το παιχνίδι χοντρύνει, θα αλλάξουν πολλά. Ίσως τότε τα ΜΜΕ να μιλήσουν για έναν παγκόσμιο πόλεμο (ή του δώσουν κάποια άλλη πομπώδες ονομασία ανάλογα με τις ανάγκες της προπαγάνδας) που θα ζητήσει θυσία και πιο εύπορων πολιτών (ευρωπαίων και αμερικάνων) σε σχέση μα αυτούς που κυρίως πεθαίνουν τώρα (άραβες, ανατολικοευρωπαίους και αφρικανούς). Έτσι η ΗΠΑ θα αναγκαστεί να ξεφύγει από τη φάση του στρατιωτικού δόγματος της μεταηρωικής εποχής (που στρατηγικά αποσκοπεί στους ελάχιστους νεκρούς αμερικανούς και στη χρήση της υψηλής τεχνολογίας που όμως όπως αποδεικνύεται επί του παρόντος δεν έχει τα καλύτερα στρατιωτικά αποτελέσματα) και να πολεμήσει πραγματικά. Μόνο που τότε, όπως και στους προηγούμενους παγκόσμιους πολέμους θα χρειαστεί ένας απόλυτα κακός. Τώρα που θα βρεθεί? Οι τζιχαντιστές της Συρίας δεν ήταν οι σύμμαχοι του χθές? Πως θα πειστεί η αμερικάνικη κοινή γνώμη μετά από τόσες ανακολουθίες και ψέματα?

 

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ

 

Και εδώ εισερχόμαστε σε ένα πολύ σημαντικό στοιχείο. Αυτό που ζούμε είναι ίσως μία από τις πρώτες μεγάλες συγκρούσεις που ο ρόλος του κεφαλαίου δεν μπορεί να κρυφτεί. Μεγάλο ρόλο παίζει και το ιντερνέτ που δεν μπορεί να ελεγχθεί πλήρως από τους εξουσιαστές (πληροφοριακός πόλεμος). Έτσι δεν είναι εύκολο να πλασαριστεί το παραμύθι του απόλυτα κακού (πχ ισλαμιστές ή ρώσοι ιμπεριαλιστές) στους πολίτες ώστε να συσπειρωθούν απέναντι του οι δυνάμεις του «καλού» και να επιτευχθεί η μέγιστη συναίνεση που οι παγκόσμιες συγκρούσεις επιζητούν. Γιατί παρά την αποχαύνωση που τα ΜΜΕ προκαλούν, πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο κατανοούν ότι τα πάντα γίνονται για το χρήμα.

Άσχετα με το αν η σύγκρουση που ζούμε σκληρύνει μελλοντικά, αυτό που ζούμε σε παγκόσμιο επίπεδο (είτε στο οικονομικό είτε στο στρατιωτικό του σκέλος) έχει ήδη φρικτές συνέπειες στο παρόν μας. Οι εύποροι πολίτες έχουν κάθε δικαίωμα, αφού μπορούν ακόμα να κάνουν διακοπές, να πιστεύουν ότι όλα πάνε καλά. Και έχουν κάθε συμφέρον να προπαγανδίζουν ότι όλα θα φτιάξουν και για τους υπόλοιπους, ότι την εικόνα τη χαλάνε οι κακοί ισλαμιστές, οι τεμπέληδες νοτιοευρωπαίοι, οι λαθρομετανάστες κλπ. Όπως είπα έχουν κάθε συμφέρον (προς το παρόν βέβαια, γιατί αν χρειαστεί και άλλο αίμα, όπως είπαμε ήδη, θα αλλάξουν πάλι την προπαγάνδα τους). Όπως και να έχει, όλοι οι υπόλοιποι όμως δεν έχουν κανένα συμφέρον από αυτήν την προπαγάνδα. Το αντίθετο. Πρέπει να γίνει συνείδηση του υπόλοιπου κόσμου ότι βάλλεται και καταστρέφεται στα πλαίσια ενός γενικευμένου παγκόσμιου οικονομικοστρατιωτικού πολέμου.

Η μάχη ενάντια στον ολοκληρωτισμό της οικονομίας δίνει τη δυνατότητα στους λαούς να αντισταθούν ενάντια στα συμφέροντα των στρατηγών και των πολιτικών που αιματοκυλούν τον κόσμο ξανά. Η λαϊκή δημοκρατία του Ντονέσκ (αν είναι αλήθεια οι πληροφορίες για τη μάχιμη δράση κομουνιστών), η αυτόνομη περιφέρεια των Κούρδων της Rojava (που δρουν επηρεασμένοι από τον Μπούκτσιν και την άμεση δημοκρατία), οι Ζαπατίστας και οι παλαιστίνιοι δείχνουν το δρόμο. Οι κοινωνικοί αγωνιστές στη Βραζιλία, την Αργεντινή ,στην Ελλάδα, την Τουρκία αλλά και στο Φέργκιουσον πολεμάνε στην ουσία τη δικτατορία της αγοράς και τη βάρβαρη αστυνομοκρατία που την προστατεύει. Αν αυτός ο πόλεμος που ζούμε (άσχετα με το αν τελικά ονομαστεί 3ος παγκ.) εξελιχθεί σε αιματοκύλισμα τύπου 2ου παγκ. πολέμου ή σε ταξικό πόλεμο αυτό ίσως είναι το μεγάλο ζητούμενο της εποχής.